Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 

Gemeentefruittuin wordt fiasco

Bron / Auteur: Klaas Koeman

De Kuipersdijk met links de fruittuin, rond 1925
De Kuipersdijk met links de fruittuin, rond 1925
In de Enkhuizer raadsvergadering in juni 1917 werd het rapport van de vruchtbomencommissie besproken. De raadsleden waren vol lof over het werkstuk. B en W dienden, op basis van het rapport, het voorstel in om langs de Vest en de Spijtbroeksburgwal noten- en vruchtbomen te planten. De Boschlaan en de Noorderweg bleven voorlopig zoals ze waren, de oude bomen mochten blijven staan.

Maar met de Kuipersdijk had men grootse plannen. Daar kon de gemeente, de commissie was er unaniem over geweest, een grote fruittuin exploiteren. Een fruittuin-commissie werd benoemd, niet zo’n groot probleem, men benoemde leden van de opgeheven vruchtboomcommissie en de dagelijkse leiding werd in handen gegeven van de gemeentetuinman. Daar moest overigens wel een nieuwe voor gezocht worden. De vorige, de heer Hulsteyn, was benoemd tot rentmeester op een landgoed in Ermelo. Hij was de drijvende kracht achter de vruchtboomcommissie geweest.

Jammer genoeg was het land aan de Kuipersdijk aan N. Sluis verhuurd. De commissie kon dus niet direct beginnen. Pas op 31 december 1918 kon de gemeente de huur opzeggen. De latere wethouder Stapel, hij was nu nog raadslid, was een tegenstander van de plannen. De grond zou veel beter gebruikt kunnen worden om er woningen te bouwen, vond hij. Burgemeester Bosma was het niet met hem eens; er was grond genoeg in de stad. In dezelfde vergadering, 7 november 1918, kon hij inderdaad aankondigen dat er nieuwe woningen gebouwd zouden worden in de Venuslaan, de Molenweg en de Plakkerweide, nu de Van Linschotenstraat. Ook kwam er verzet van alle arbeidersorganisaties, van de SDAP en de Rooms Katholieke Volksbond tot het Nederlands Werklieden Verbond en het protestants-christelijke Recht en Plicht. Zij hielden een hartstochtelijk pleidooi om de arbeiders volkstuintjes te geven. De arbeiders verdienden nauwelijks genoeg om hun gezinnen eten te geven. De stad had zelfs nog een gaarkeuken nodig, terwijl het al een jaar vrede was. Volkstuintjes zouden een oplossing bieden. Maar het stadsbestuur hield voet bij stuk. Aan de Kuipersdijk zou een gemeentelijke fruittuin komen.

De commissie begon voortvarend. Zij bestelde 200 kg pootaardappelen, 117 vruchtbomen, 380 zogenaamde piramiden, kleine bijna struikachtige boompjes, om tussen de bomen te planten en 620 rode bessenstruiken. Maar uiteindelijk verdiende de gemeente er niets mee. Elk jaar stond er in de winst- en verliesrekening van de fruittuincommissie een bedrag als verlies geboekt, te betalen door de gemeente.

In 1937 moest de gemeente ermee stoppen. Het was crisis. Enkhuizen stond, zoals alle gemeenten, onder strak toezicht van Den Haag en Haarlem. In Den Haag hadden ze nog nooit van een gemeentelijke fruittuin gehoord en in Haarlem waren ze kort maar krachtig: het koste geld, dus weg ermee! Wethouder Sluis kon niets anders dan gehoorzamen. De tuin werd verpacht en verdween pas in de jaren vijftig toen het gebied langzamerhand volgebouwd werd. Ook de vrucht- en notenbomen langs de Vest en de Burgwal hielden het nog een tijdje vol, maar ook die zijn inmiddels verdwenen.

Overig Nieuws

Bekijk oude berichten in het nieuwsarchief »
Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube