Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 

Enkhuizen koesterde even eigen Pat Boone

Volgende » « Vorige ^ Terug naar het Overzicht
Bron / Auteur: Klaas Koeman

Enkhuizen koesterde even eigen Pat Boone
Op 4 februari 1960 sprak mr. G.B.J. Hilterman over de toestand in de wereld. Niet op de radio, maar in de zaal van het Nutsdepartement in Enkhuizen.

Anderhalf uur lang, zonder enige hapering, verklaarde hij de bijzondere positie van het oude Europa, de nieuwste ontwikkelingen in de leiding van de Sovjet-Unie en de buitenlandse politiek van de nog onervaren diplomaten van de VS. Natuurlijk zal het publiek niet alleen geïnteresseerd geluisterd hebben door de heldere uitleg van mr. G.B.J. Hilterman, maar een gedeelte van de fascinatie zal er zeker geweest zijn om iemand die bekend was van radio en tv eens een keer in levende lijve te aanschouwen.

Dezelfde fascinatie sprak uit het interview dat een verslaggever van de Enkhuizer Courant hield met Tom Manders. Na zijn optreden in Het Park in Hoorn bleek het zo'n gewoon mens dat het publiek hem niet eens herkende. Bijna openlijk jaloers schreef de journalist over de prachtige Mercedes en de villa in Blaricum van de tv-ster. Tom Manders was begonnen als decorontwerper bij Wim Kan en vierde nu triomfen bij de Vara als Dorus.

Enkhuizen had ook zijn eigen radio en tv-held. Piet Sybrandy maakte furore met zijn zangkunst. Hij kreeg de bijnaam de 'Enkhuizer Pat Boone', omdat hij in 1958 in Amsterdam een wedstrijd won waarin het erom ging de Amerikaanse zanger Pat Boone zo goed mogelijk te imiteren. Het leverde hem een optreden voor de NCRV-radio op. Hij zong het liedje 'Bernadine', een van de grote hits van zijn Amerikaanse idool.

In hetzelfde jaar maakte Sybrandy een single met als titel 'Meisje ben je thuis' en aan de B-kant 'Vier maal op een dag'. Later maakte hij plaatjes met gospelsongs met titels als 'Het ruw'houten kruis', 'Jezus van mijn leven' en 'Daar zijn geen grenzen aan jezus' macht' . In 1965 probeerde hij het nog eens met de Engelstalige liedjes 'Always is a long time' en 'Come on little Janie'. Het grote succes bleef echter uit.

Misschien was het hoogtepunt in de carrière van de Enkhuizer Pat Boone zijn deelname aan het Nationale Songfestival in 1960. In de beroemde Avro-studio 1 moest hij het opnemen tegen nationale coryfeeën als Marcel Thielemans, Greetje Kauffeld, Annie Palmen en Herman Emmink. De presentatoren waren Hannie Lips van de KRO en Piet te Nuyl jr van de Vara.

Piet Sybrandy eindigde op een eervolle derde plaats. De winnaar was de nog jonge Vara-presentator Rudi Carell. Hij baarde opzien doordat hij direct na zijn overwinning met een grote tas met grammofoonplaatjes van zijn liedje de foyer van de zaal in kwam. Wist hij al van te voren dat hij ging winnen? De zoveelste rel rond een songfestival was geboren.

In ieder geval kon hij met het liedje 'Wat een Geluk' naar het Eurovisie Songfestival in Londen. Daar eindigde hij op de een na laatste plaats. De winnaar werd Jacqueline Boyer uit Frankrijk met het liedje 'Tom Pillibi'.

Inmiddels was de tv gemeengoed geworden. De dagen dat de jeugd op woensdagmiddag naar de buren ging omdat die een TV hadden, waren voorbij. Ook Jo Stavenuiter raakte zijn klandizie kwijt.

Marinus Schoen vertelde dat hij als kind in de Kwinta op de Melkmarkt op woensdagmiddag tv kon kijken. Je moest dan wel een consumptie bestellen, maar een ijsje van vijf cent was voldoende. En je moest je een beetje rustig houden. Stavenuiter wilde geen geklooi in zijn zaak.


Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube