Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 

Woningnood: vier gezinnen in een dijkhuisje

Volgende » « Vorige ^ Terug naar het Overzicht
Bron / Auteur: Klaas Koeman

Het huis 'De vier kronen' aan de dijk omstreeks 1910
Het huis 'De vier kronen' aan de dijk omstreeks 1910
Burgemeester Admiraal vertelde in 1963 in zijn nieuwjaarstoespraak dat het aantal emigranten nog steeds daalde. Nog maar een tiental Enkhuizers had in 1962 de stap naar het verre buitenland gewaagd. In de jaren daarvoor waren dat er soms dertig tot veertig. Betreurenswaardig was ook dat de woningnood bleef. Elk jaar zochten zo’n driehonderd Enkhuzers een huis. Plan Noord lag goed op stoom.’De klacht van een wethouder dat niemand daar wilde wonen - de Noordpool werd het wijkje wel spottend genoemd - was verdwenen.

Wethouder Visser klaagde in 1960 dat er zo’n toeloop was op de woningen in de nieuwbouw dat men een woningtoewijzing in de binnenstad probeerde te ontlopen. In 1963 maakte men zelfs plannen voor flats - etagebouw in de termen van die dagen - in de Meester Fluitmanstraat en de Piet Smitstraat.

In december 1963 kon het Het ging ook beter met de Nederlandse economie. Maar jammer genoeg bleef West-Friesland een probleemgebied; er was hier te weinig industrie. Elke dag reisden er zo’n tweeduizend West-Friese forensen heen en weer naar hun werk in de Zaanstreek of bij de Hoogovens. De bedrijven organiseerden zelfs eigen busdiensten om hun personeel naar hun werkplek en weer naar huis te vervoeren. Veel jongeren verhuisden, om hun heil buiten West-Friesland te zoeken.

“Enkhuizer Weekrapport” een vaste rubriek in de Enkhuizer Courant over het wel en wee in de stad, beginnen met de zin: ‘Wie door onze nieuwe stadswijk loopt kan tot zijn voldoening waarnemen dat er in onze stad wel het een en ander aan de bouw van nieuwe woningen wordt gedaan, zowel in de particuliere sector als in de gemeentelijke woningbouw’. Ook noemde de journalist de bouw van het nieuwe Rusthuis der Hervormde Gemeente - oftewel Westerhof, waardoor er ook woningen in de binnenstad vrijkwamen.

De krant had nog wel een opvoedend woordje voor haar lezers. Het ging hier in de stad zeer gemoedelijk toe. Dat is prachtig, maar dat kan geen vrijbrief zijn om’s avonds bij de burgemeester aan te kloppen om een woning te vragen. Een wethouder van Openbare Werken heeft er nooit over geklaagd, maar dat men zijn sigarenwinkel binnenstapt om een rokertje te kopen en dan maar meteen over de woonruimteverdeling te beginnen, dat hoort ook eigenlijk niet. Men dient te begrijpen dat de beslissingen altijd met een groot verantwoordelijkheidsgevoel genomen worden en als men iets te vragen heeft dan zijn er voldoende mogelijkheden, schreef de krant. Het wekelijkse spreekuur van de burgemeester bijvoorbeeld werd voor het allergrootste gedeelte in beslag genomen door het bezoek van woningzoekenden.

Misschien als troost memoreert de schrijver van het Weekrapport de geschiedenis van De Vier Kronen, het huisje op de Dijk dat net op de monumentenlijst geplaatst was. De 84-jarige Cristiaan Valentijn was er opgegroeid. Vier gezinnen woonden er rond 1860. Elk woninkje had een woonkamer, met een aantal bedsteden, een slaapkamer en een klein keukentje met daarin een toilet, waarschijnlijk een emmer. Onder de bedsteden waren weer kribben getimmerd om slaapplaatsen voor de kinderen te creëren.

In de kelder woonde het echtpaar Roosendaal met twaalf kinderen, en de familie Ossendorp met vier kinderen. Op de begane grond woonde de familie Peerdeman met twee kinderen en er was een slagerij. De heer Valentijn woonde daarnaast met zijn gezin met zeven kinderen, maar hij had ook de beschikking over de zolder. Na 1914 werd er niet meer gewoond. De firma Wagtendonk gebruikte het als opslagplaats voor bouwmaterialen.


Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube