Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 

De dagboekjes van Guurtje Garms (2)

Volgende » « Vorige ^ Terug naar het Overzicht
Bron / Auteur: Klaas Koeman

De gezusters Garms in augustus1918. (vlnr) Maartje, Geertje, Neeltje en Guurtje en met Geertjes dochterje Machelien
De gezusters Garms in augustus1918. (vlnr) Maartje, Geertje, Neeltje en Guurtje en met Geertjes dochterje Machelien
Guurtje Garms verdiende haar eigen geld. Ze was naaister in een atelier. Ze deed haar werk met plezier, maar soms waren de dagen wat eentonig. Er was ook niet altijd voldoende werk. Ze had dan 'vakantie' schreef ze in haar dagboek. Vaak was het gezellig op het atelier. Vooral met Trien kon ze vreselijk lachen. 

Trien was jarenlang haar beste vriendin waarmee ze ook veel vrije tijd doorbracht. Ze hadden fietsen geleerd, maar wandelden ook veel. Guurtje schreef een keer dat ze al wandelend nogal wat opzien gebaard hadden: ze liepen allebei blootshoofds door de Westerstraat! Als er bij Guurtje thuis logés waren, bijvoorbeeld haar broer Jan met zijn familie, dan was hun huis letterlijk vol. Guurtje logeerde dan bij Trien. 

In 1913 mopperde ze dat ze wel erg weinig op het atelier verdiende. De 'jufrouw' leek ook niet van zins haar (en Trien) meer geld te geven. 'Dan maar kwaadschiks', schreef ze. 'Staken was aan de orde van de dag, dat konden zij ook doen.' Gelukkig vond ze een andere betrekking, maar ze ging toch ook meer bij mensen aan huis naaien. 

Hoedjes 
Naast het werk op het atelier had Guurtje een eigen bedrijfje. Ze maakte hoedjes. Of ze nu nieuwe hoedjes maakte, of bestaande dopjes weer aanpaste aan de laatste mode, is niet helemaal duidelijk. In ieder geval had ze het er erg druk mee. Ze was altijd weer opgelucht als in juli de laatste hoedjes afgeleverd werden. Inkopen voor haar naaiwerk deed ze bij de firma Oostinga in Enkhuizen, maar ook in Hoorn of Amsterdam. 

Echt arm was de familie Garms niet. Naast het inkomen van vader was er ook het inkomen van de dochters. Geertje was de enige die trouwde, de anderen droegen bij aan het inkomen van de familie. Na de dood van hun vader konden ze zelfs een eigen huisje in de Kruislaan laten bouwen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog konden ze het hoofd aardig boven water houden. Guurtje was zich er scherp van bewust dat zij daardoor in een bevoorrechte positie verkeerde. Regelmatig schreef ze in die jaren over de armoede die er om haar heen geleden werd. 

Guurtje had medelijden met meisjes die moesten trouwen om een kostwinner te hebben. 'Dat nooit', had ze besloten. Ze wilde zelfstandig blijven en ze was er trots op dat ze haar eigen broodje kon verdienen. Ze is nooit getrouwd. Niet dat ze daarvoor de kans niet kreeg. Met enige regelmaat schreef ze dat jongehs haar naar huis brachten van een bijeenkomst van de jongelihgenvereniging of een vergadering van de alco-holbestrijding. 

Guurtje kwam in 1912 in aanraking met het feminisme. Ze werd gevraagd te helpen bij een bazaar voor het vrouwenkiesrecht. Ze vond het maar niets, al die deftige mensen! Het viel haar mee dat ze een paar dagen later voor haar hulp een pakje wafels kreeg van mevrouw Corts, de echtgenote van de huisarts. Eigenlijk had ze al niet eens meer op een bedankje gerekend. 

Na aan het hart 
Het speet haar dat ze niet meer geleerd had. Het duurde dan ook lang voordat ze bij de jongelingenvereniging en de drankbestrijding extra verantwoordelijkheid op zich durfde te nemen. Vooral de drankbestrijding lag haar na aan het hart. Ze zette zich er met hart en ziel voor in. Ze kreeg er ook zelfvertrouwen door. Ze vertegenwoordigde haar afdeling bij een aantal landelijke bijeenkomsten en deed daar dan ook weer verslag van op vergaderingen in Enkhuizen. Uiteindelijk werd ze zelfs bestuurslid. 

« De dagboekjes van Guurtje Garms (1) De dagboekjes van Guurtje Garms (3) »


Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube