Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 

Dankbaar voor al die mensen

Volgende » « Vorige ^ Terug naar het Overzicht
Bron / Auteur: Klaas Koeman

Links het woonhuis van de familie Snijders in de Torenstraat. Helemaal rechts, met het torentje, de winkel. Tijdens de oorlog woonde burgemeester Broere in het huis.
Links het woonhuis van de familie Snijders in de Torenstraat. Helemaal rechts, met het torentje, de winkel. Tijdens de oorlog woonde burgemeester Broere in het huis.
Na precies twee jaar kwam er op 5 mei 1945 een einde aan de onder- duikperiode. Ro weet nog dat ze het bericht van de Duitse capitulatie rond het middaguur kregen. Ze gingen onmiddellijk de straat op om het te vieren.

Overal waren juichende en dansende mensen. Totdat ze weer schoten hoorden. Er waren nog steeds groepjes NSB'ers en Duitsers die zich niet wilden overgeven. Volgens Ro's herinneringen duurde dat nog een paar dagen.

Natuurlijk werd ze snel herenigd met haar ouders en haar broer. Ro had haar ouders al die tijd maar één keer gezien. Het duurde een aantal weken voordat ze naar Enkhuizen terug konden.
Hun woonhuis in de Torenstraat was al die tijd bewoond geweest door burgemeester Broere. Deze was inmiddels gearresteerd en zijn vrouw en twee dochters waren op straat gezet. Hun meubels stonden nog in het huis toen de familie Snijders weer terugkwam. Ro's ouders wilden absoluut niets met die spullen te maken hebben. Ze zaten liever op de kale planken dan op de spullen van die man te zitten. En zo gebeurde het.

De 'foute' meubels verdwenen en hier en daar werden een stoel, een tafel en een paar bedden geleend. En uiteraard kwamen alle bezittingen die door kennissen bewaard waren weer terug. Er waren uitzonderingen. Bezittingen van Ro's grootouders bijvoorbeeld werden niet teruggegeven. Degenen die daarop zouden passen beweerden keihard dat ze gestolen waren, hoewel het zilveren bestek gewoon in de kamer lag.

De meeste leden van Ro's kleine familie hadden de oorlog overleefd. Haar grootouders waren in Solibor omgekomen en een neefje van 6 jaar was verraden. Hij was ondergedoken, maar speelde af en toe toch op straat. Hoewel hij een valse naam geleerd had, had hij zijn mond niet kunnen houden over zijn echte naam Samuel Akker. Een van de kinderen moet dat thuis verteld hebben en een van die ouders moet het kind verraden hebben. Van het jongetje is nooit meer iets vernomen.

Ro Snijders is in 1956 getrouwd met Hans Menco. Een jaar later zijn ze naar de VS verhuisd, waar ze nu nog wonen. Het echtpaar heeft twee dochters.

In juni 1990 heeft Ro een interview gegeven aan haar dochter Henri(ette). Deze was lid van een organisatie die 'One Generation After' heet. De organisatie is bedoeld voor kinderen van joodse ouders die in de oorlog of ondergedoken waren of de kampen overleefd hadden. Henri Menco heeft bij het maken van het interview de richtlijnen van 'One Generation After' gebruikt. Het interview is opgenomen in de bibliotheek van het Holocaust Museum in Washington.

Bij het schrijven van deze artikelen over Ro Snijders is, uiteraard met toestemming, gebruik gemaakt van dit interview. Hierin komt naar voren dat Ro de Amsterdamse tijd als de gevaarlijkste periode ervaren heeft. De tijd dat ze ondergedoken zat op het West-Friese platteland zal voor haar rustiger geweest zijn. Hoewel ze zich er steeds scherp van bewust was dat er op haar gejaagd werd.
Pas op latere leeftijd heeft ze zich gerealiseerd dat tijdens die onderduikperiode allerlei mensen enorme risico's genomen hebben om haar te verbergen. Zoals Ro zelf schrijft in een recente email: 'wat belangrijk is voor mijn gevoel is dat ik erg dankbaar ben voor de mensen die hun leven in de waagschaal hebben gesteld om mij te helpen. Ik moet je zeggen dat hoe ouder ik word, hoe meer ik me daarvan bewust raak'.


Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube