Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 

Enkhuizers liepen altijd achter laatste mode aan

Volgende » « Vorige ^ Terug naar het Overzicht
Bron / Auteur: Klaas Koeman

'De Enkhuizer is oprecht en... volstrekt betrouwbaar in geldzaken.' Aldus besluit M.A. J. Visser een hoofdstuk van zijn proef-schrift 'Enkhuizer, Hoek- steen van Westfriesland' uit 1950. Hierin geeft hij met allerlei statistieken een beeld van het Enkhuizen van zijn tijd.

Hoofdstukken met titels als 'Sociaal-culturele Verhoudingen', 'De economische Deelgroepen' of de 'Physisch-Geografische kenmerken' zouden in een hedendaags proefschrift niet misstaan: Maar een hoofdstuk met de titel 'De sociaal-psychologische Structuur', waarin de schrijver als een soort psycholoog het karakter van de Enkhuizers beschrijft, zou nu toch wat heel wat mensen de wenkbrauwen doen fronsen. Maar toen kon dat nog.
Visser beschreef de Enkhuizer als iemand die niet lui was en niet van drukte of verandering hield. Hard werken kon hij, als het absoluut nodig was én als hij het van tevoren wist. Dat laatste sloeg vooral op de vissers en de tuinders. Als er zich onverwachte situaties voordeden, dan gaf de Enkhuizer niet thuis. Hij hield niet van dwang. Niet door mensen, maar ook niet door omstandigheden.
Met andere woorden: als de Enkhuizer een bepaalde gewoonte had dan week hij daar liever niet van af. Of dat nu het zondagse wandelingetje betrof of de werkverdeling op het land of op het schip.

Op zich luisterde de Enkhuizer naar argumenten en liet hij zich overtuigen. Maar het duurde wel lang voordat er een beslissing genomen was. 'De tijdrovende bedachtzaamheid grensde aan besluiteloosheid', schreef Visser. De ene groep was ook wat actiever dan de andere.

Porren
De vissers en de tuinders wilden, na rijp beraad, wel in beweging komen. Maar de winkeliers waren, in tegenstelling tot hun collega's in Hoorn en Grootebroek, voor geen enkele activiteit te porren. Dit soort geluiden waren ook in de vergaderingen van de gemeenteraad en B en W te horen. Men stoorde
zich aan de passiviteit van de middenstand in die tijd.

Erg diepe gevoelens kende de Enkhuizer niet. Hij had een hekel aan stemverheffingen of andere uitingen van sterke emoties. Als hij iets heel graag wilde hebben klonk het 'Ik lijk er wel zin aan te hebben' en dat was al erg emotioneel.

Wel had een Enkhuizer duidelijke principes. Spiritisme, de geheelonthoudingbeweging, de openbare school en het staatspensioen konden heftig verdedigd worden.

Ook op het terrein van de godsdienst en de politiek waren de tegenstellingen groot. Dat leidde overigens niet tot onverdraagzaamheid. Maar, zo merkte Visser op, die verdraagzaamheid kon ook door onverschilligheid komen. Zo sociaal was de Enkhuizer nu ook weer niét.

Al eerder was opgemerkt dat men in Enkhuizen nogal routineus was. Ingenomen stand-
punten werden moeilijk verlaten. Jeugdvriendschappen werden trouw onderhouden, zelfs als men Enkhuizen verlaten had, wilde de 'emigrant' minstens één keer per jaar - vaak op Harddraverij dag - zijn of haar geboortestad bezoeken. Opvallend is ook dat veel ex-Enkhui-zers de Enkhuizer Courant aanhielden, waar ze ook woonden.

Enkhuizers waren niet uit op uiterlijk vertoon, het kon ze niet zoveel schelen wat een ander van ze dacht. Ze kleedden zich netjes, grappig is wel dat ze ongeveer drie maanden achter de laatste mode aan liepen. Toen Haagse vrouwen al lang de New Look-kleding droegen moesten hun Enkhuizer seksegenoten de stijl nog uitvinden. En voordat de Enkhuizer mannen een vlotte en moderne Stetsonhoed gingen dragen, waren ze elders alweer bijna uit de mode.


Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube