Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 

Havard beschrijft Enkhuizen anno 1873

Volgende » « Vorige ^ Terug naar het Overzicht
Bron / Auteur: Klaas Koeman

De Ketenboom bij de Ketenpoort, inmiddels stonden die in een lege vlakte
De Ketenboom bij de Ketenpoort, inmiddels stonden die in een lege vlakte
Bijna met tranen in zijn ogen liep de Franse journalist en reiziger in 1873 door Enkhuizen. “Een stad die zichzelf overleeft heeft”, schrijft hij over Enkhuizen. Hij raadt de reiziger af om een wandeling te maken met een inwoner die de geschiedenis van Enkhuizen kent. Het enige wat je hoort is ‘hier stond vroeger een aanzienlijke wijk of deze huizen behoorden aan onze aristocratie die tot de vermogendste lieden van de wereld mogten gerekend worden’.

Hij wandelt alleen door de stad. Hieronder een stukje van zijn verslag:

“Een nog hartbrekender schouwspel wacht u echter wanneer gij aan de laatste huizen gekomen zijnt; gij meent dat de stad daar geëindigd is, doch dat is volstrekt zoo niet. Zeer ver over de vlakte heen verheft zich eene poort, die vroeger toegang gaf tot de stad. Eene eeuw geleden strekte de stad zich tot daar toe uit en de als ’t ware opeengestapelde huizen drongen zich tegen deze poort aan. Men heeft twintig minuten tijds noodig, om, over het weiland heengaande de poort te bereiken. En dat schilderachtig gebouw, dat geen rede tot bestaan meer heeft, staat daar eenzaam en verlaten, zonder doel, verbaasd zich zoo alleen te zien; het mag zelf geen steun meer vinden in de muren van de stad, die reeds lang door den tand des tijds of door het houweel zijn verwoest.”

Keetenboom

De poort die Havard beschreef is waarschijnlijk de Keetenboom geweest. De poort die de landweg beschermde was toen al gesloopt. De boom (een waterpoort) heeft er in de tijd van Havard nog gestaan. Op de plek van die Keetenpoort en -boom staat dan de Draka Polva fabriek (nu Pipelife).

Havard gaat verder met zijn verslag van zijn wandeling door Enkhuizen:

Knekelhuis

Het is een uitgestrekt kerkhof, doch geheel anoniem, zon­der kruisen, zonder gedenksteenen of graven; het is slechts ééne uitgestrekte graf kuil, één groot knekelhuis waarin de genoegens der rijken, het lijden der armen, de nijverheid van den handwerksman en de arbeid van den kunstenaar vereenigd rusten. Eene ruïne is nog indrukwekkender dan deze eenzame plek en doet de ziel oneindig minder pijnlijk aan dan dit groene weiland , het beeld der nietig­heid!

Havard zou zijn ogen uitgekeken hebben als hij een kleine honderd jaar later weer een wandeling had gemaakt. De stad was nu zo volgebouwd dat er zelfs buiten de Vest gebouwd werd!



Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube