Kroniek van Enkhuizen periode 1940-1950

Het duurde een week voordat de eerste Canadese militair (het was er één) door de Koepoort reed. Het Duitse leger capituleerde op vrijdag 4 mei. Maar de bevolking van West-Nederland werd aangeraden voorzichtig te zijn met feesten. De Klaroen der Bevrijding gaf de Enkhuizers het advies op de Zuidertoren te letten.

Driemaal werd Enkhuizen in de Tweede Wereldoorlog getroffen door vliegtuigbommen. Bij twee van die bombardementen vielen doden en gewonden. Ook veroorzaakten ze aanzienlijke schade. Voor de stad begon hiermee de oorlog pas echt.

Van de oorlogsjaren heeft het bombardement bij de haven en de Drommedaris de grootste sporen nagelaten in Enkhuizen en bij haar inwoners. Het is het eerste dat genoemd wordt bij herinneringen aan de tweede wereldoorlog, het heeft dan ook grote indruk gemaakt. Er vielen 23 doden en veel mensen weten nog precies hoe zij door simpel toeval de dood hebben ontlopen. De Duitse aanwezigheid in de haven zorgde voor een aanval ...

Ons oprecht protestantse gezin heeft nooit een echtere goedheiligman op bezoek gehad dan op 5 december 1944. De cadeaus en lekkernijen stelden in die Hongerwinter natuurlijk weinig voor, maar de oorlogssinterklaas daarentegen des te meer.

In de oorlogsjaren was reizen een hachelijke zaak. Engelse vliegtuigen speurden voortdurend naar verdachte transporten. Rijdende treinen werden beschoten, boten varend op kanalen of meren eveneens. Alles waar troepen of materieel in kon worden vervoerd, was voor geallieerde jachtbommenwerpers een doelwit om op te schieten.

Als je bij "het Vuurtje" staat en zo de achterkant van Enkhuizen ziet, dat vindt Harm Buiten de mooiste plek van Enkhuizen.

Mevrouw G. Wijsmuller-Meyer heeft in de oorlogstijd het leven van duizenden kinderen gered. De meeste daarvan waren joodse kinderen. In maart 1945 was zij aan boord van de Groninger vrachtboot 'Anjo'. In het ruim lagen op wat stro honderd uitgehongerde Amsterdamse baby's. De jongste nauwelijks veertien dagen oud, de oudste misschien een jaar, maar het door de honger perkamentachtig getrokken gezichtje zou doen vermoede...

Op 16 maart 1945 vaart een houten tjalk, De Anjo, de haven van Enkhuizen binnen. De Anjo is vertrokken vanuit Amsterdam en heeft als eindbestemming Friesland en Groningen. Aan boord liggen 98 zwaar ondervoedde baby’s op een laagje stro. De ouders hadden hun baby’s meegegeven omdat in Friesland en Groningen genoeg te eten was, daar zouden de baby’s bij mensen ondergebracht worden zodat zij konden aansterken.

In de oorlogswinter van 1944/45 leden alle burgers honger en had iedereen het koud. Er was geen gas, geen elektriciteit. Uit de kraan kwam af en toe een dun straaltje water. Overal stonden emmers klaar om dat kostbare vocht op te vangen, want meestal hield dat straaltje na een korte tijd weer op.

(Aangepast op 6-12-2011 door Kroniek van Enkhuizen) Op zijn zachtst gezegd was Trien (officieel Trijntje) Bakker een opvallende verschijning. Een tamelijk grote vrouw met altijd een alpinopet op het hoofd, die toen al, we spreken over de jaren in en vlak na de oorlog, een broek droeg. Ze had een zeer modern beroep: ze was fotografe en ze had een eigen atelier: "Foto Modern" op de Noorderweg. En of dat niet voldoende wa...