Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 

Enkhuzer Kwartiertje - "D'r blieft niks van onze taal over"

Volgende » « Vorige ^ Terug naar het Overzicht
Bron / Auteur: Gerhard Stavenuiter - 24 juli 1951

Guster ben ik veur ’t eerst van dit jeer te visse weest op de Dam van ’t Krabbersgat. Veurig jeer was ’t deer bar drok en veerman Balk voer de eule dag op en neer. Nou is ’t ’r stil, guster zot ’k eulemaal ollien en dot wos niks veur mij. ’k Ou veul van visse, mar ’k mot ’r ’n maat bij ewwe. Olliendug begin ik op ’t slot teugen me dobber te prate en deer ben je gauw mee an. Verleejen jeer kon je op die dam ’n euleboel wereldwijsheid opdoen. Deer zat een metselaar uut de Jordaan naast ’n man van de film en die weer naast een gezagvoerder bij de KLM. Meneer Veenendaal wos dat. Die mon kon je wat vertelle: “Guster”, zee ie, “zat ’k om deze tied nog an de Seine en nou ier.” En eulemaal gien opskepper. D’r binne netuurlijk zat minse die, as ze ’n dag in Zwisserland weest binne, ’r nog jere over prate en den allemaal opskepperug. Een collega van ons, is lest ’n uur of acht in Duitsland weest, toen we ‘m drie dage deerna sprake, wos ’r bij de drie woorden die ie zei ien Duuts. “Sorrie”, zee ie den “sorrie, ik zit nog vol Germanisme”. Ik wil maar zegge: zo gauw as ’n mins z’n moedertaal ken vergete! Wot dot betreft ewwe wij Henkuzers wel wat op veur, wij blieve trouw an dat mooie taaltje. Lest sting ’r ’n juffrouw doe ol jere uut Enkuzen vandaan is veur ’t loket an de Stasskouwburg in Hamsterdam. Ze zee: “mag ik twee kaartjes meneer?” De mon zei: “Dat zal wel gaan dame”. “Nou, deer ben ik blied om”, zee zij toen weer en durrekt deerop zee de man: “U komt toch zeker uit Enkhuizen”. Do’s toch sterk niet?
D’r blieve aars niet veul Enkuzers over. ’k Bedoel: vroeger wier je in deuze stad geboren, je woonde en warkte ’r je eule leven en gong ’r ook dood. Nou emigrere de minse ol vaak jong naar are plaasse en de niet-Enkuzers komen naar hier. Loop d’rus over de Nanne Sluisstreet, de Molenweg, de Oranjestraat, ollemaal naambordjes met veur Enkuzers vreemde namen. Ik woon ier nou m’n eule leven, maar be’alve de ouwe garde, os Siemen Jeltes, Slok, de Bakkers en Brouwers, ken ik ’k ier aast gien mins. Ik wil dut maar zegge: onze Henkuzer taal komt in de verdrukking. En toch is dot ’n mooie taal! M’n zeun is verleeje week naar de vergadering van “West-Frisia” weest en deer et ie Ein Dokkum ore prate. “’n Pracht vader, zokke mooie woorde os die Ein zee, de vergaring wier ’r eulemaal gezellig door”. Maar met ol die import ken ’t niet aars of onze Henkuzer taal sel verbastere. Dot vind ik jammer!

GARRUT.


Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube