Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 

Enkhuzer Kwartiertje - 't Eid en de buurvrouw an de Noordergracht

Volgende » « Vorige ^ Terug naar het Overzicht
Bron / Auteur: Gerhard Stavenuiter - 31 augustus 1954

Toen ’t zok mooi weer was, meneer de riddakteur, binnen de vrouw en ik lekker an de kuier weest. Niet ’t gewone rondje van de Aven langs, Bocht deur, Wierdijk en en zo bij ’t Meseum zoetjes op de Wesserstreet an. Nee, deuze keer gonge we op de bouwersoek an en zo kwamme we ok over de Noordergracht. We keke bij de skutemakerij van Heyman en effies varder bleve we staan bij ’n paar bewoners an de Noordergracht, die ’n lol van gevloge adde. Omdotte we toch as afstammelinge van Nieuwskierugge Aagje te boek staan, vroeg ik derekt: “Weerover ewwe jullie zo’n klucht?” Nou, zeeje ze, man dat is nou purzies was veur ’n Henkuzer kwartiertje”. En toen krege we ’t vollegende te ore.
’n Buurvrouw op de Noordergracht sting ’n paar dage leeje in ’n butter en kèèswinkel ergus in de stad. Ze most ’n stuk of wat eiere kope. De klant, die veur aar olpen wier, zee: “Juffrouw ’k ew graag varse eitjes, zo warm van de kip”. “Je treft ’t,” zee de winkeljuf, “’k ew ’r net vijf menute leeje zes uut ’t ok ‘aald”. Toen kwam de buurvrouw van de Noordergracht an de beurt. “Geef mij ok maar zes van die varse dinge” maar die ad de juffrouw niet meer, wel met ’n stempeltje ’r op, wel lekker, maar niet zo vars netuurlijk. Nou, omdot ’t niet aars was, wiere die kocht, maar de juffrouw van de winkel beloofde dot ’n are keer de buurvrouw van de Noordergracht ok van die varse eitjes zou krigge. Toen die are keer den kwam, ad de winkeljuf maar twee varse eitjes, maar “wacht” zee ze, “ik zel effies in ’t ok kieke” en deer vond ze ’r nog drie. De buurvrouw af en de juffrouw ielp weer ’n are klant…

’t Toneel wordt nou verplaatst naar de Noordergracht. Deer gong de buurvrouw ’s evens de eiere koke. Nou, dot is gien heksewarrek en toen ze der den ok mee bezug was, maakte ze metien ’n praatje met ’n are vrouw. “Kiek, nou toch” zee ze, “ien ei drieft allegaar op ’t water”. En met ’n vuruk perbeerde ze ’t ding honder water te douwe. Mar iedere keer tjoep, dobberde ’t weer bove. “Meskien is ’t niet goed”, zee de are vrouw no, maar dat besting niet want ze ware zo warrem van de kip komme. Afijn, toene de vijf menute om ware, kreeg dat iene ei nog ’n extra kookbeurt, totdat de vrouw op slot zei: “Nou ’t mot den maar zo”. ’n Lósjeetje trof ’t ei. Gaf ’n tik op tafel, en nog ien, gaf ’n tik op ’t bordje, bordje in tweeje, ei nog eel…

De baas van de winkel, weer de eiere kocht ware, zee ’s evens teuge vrouw “Ew jij soms nog eiere uut ’t ok aald vandaag?” “Ja” zee de vrouw. IJ zee: “Den ken ik je meedele, dot je ok ’t lokei ew verkocht! En op de Noordergracht adde ze dat ’t zellufde moment ok in de smiese, want an ’n lokei, al is ie den ok kookt en extra onderdompeld, is weinug kleur of smaak an. Maar beide partije ewwe d’r wel veul lol om ad en de minse weervan wij ’t oorde ok.

GARRUT.


Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube